Rudyard Kipling - Mandalay

 
Przed pagodą starą w Moulmein,tam gdzie morza senny brzeg,
Birmańska siedzi dziewczyna i wiem,że wspomina mnie;
Bo świątynny dzwon przyzywa,gdy wiatr w palm korony dmie:
" Wróć tu,wróć żołnierzu z Anglii,wróć tu,wróć do Mandalay ! "
Wróć tu,wróć do Mandalay,gdzie flotylli dawnej cień:
Czy nie słyszysz szmeru wioseł od Rangoon po Mandalay ?

     Na szlaku do Mandalay latająca ryba mknie,
     A świt wybucha jak burza sponad Chin i niebo tnie !

Jej spódnica była żółta i zielony czepek jej,
Imię miała Supi-jo-lat jak królowa Tihibei.
Pierwszy raz ją zobaczyłem,gdy kurzyła faję białą
Chrześcijańskie pocałunki marnując na bożka ciało:
Plugawe,gliniane cudo zwane wielkim bogiem Buddą.
Dużo dbała o te bogi,gdy całowałem jej nogi !

     Na szlaku do Mandalay latajaca ryba mknie,
     A świt wybucha jak burza sponad Chin i niebo tnie !

Gdy mgła wstała z pól ryżowych,a słońce wschodziło wolno,
Wyjmowała swoje banjo i śpiewała " Kulla-lo-lo ! "
Z policzkiem na mym policzku i ręką na mym ramieniu
Spoglądała na parowce i hathis z pniami w strumieniu.
Słonie ciągną pnie na złoże w śliskim,szlamistym bajorze,
Gdzie cisza wisi tak ciężko,że człowiek mówić nie może.

     Na szlaku do Mandalay latająca ryba mknie,
     A świt wybucha jak burza sponad Chin i niebo tnie !

Ale to już odpłynęło,dawno minął już ten dzień;
Nie kursują autobusy z banku aż do Mandalay.
Tu w Londynie wiem,co znaczy tam przesłużyć dziesięć lat:
" Kiedy raz cię Wschód zawoła,na nic później cały świat "
Na nic później cały świat: czosnek pachnie tam jak kwiat,
Jest słońce,palmy,a w górze głos świątynnych dzwonów.

     Na szlaku do Mandalay latająca ryba mknie,
     A świt wybucha jak burza sponad Chin i niebo tnie !

Chory jestem od zdzierania zelówek o twardy bruk,
A przeklęta słota Anglii budzi febrę,zwala z nóg.
Choć od Chelsea aż do Strandu,kucht tuziny za mną gnają
I gadają o miłości,ale o czym to gadają ?
Sine,krowie pyski mają.Boże,o czym to gadają ?
Mam smuklejszą,słodszą pannę w piękniejszym,zieleńszym kraju !

     Na szlaku do Mandalay latająca ryba mknie,
     A świt wybucha jak burza sponad Chin i niebo tnie !

Płynąć chcę na wschód,za Suez,gdzie jest dobrem każde zło,
Gdzie przykazań brak dziesięciu i pić można,aż po dno.
Bo świątynny dzwon przyzywa i tam tylko być już chcę -
Przed pagodą starą w Moulmein,tam gdzie morza senny brzeg.
Na szlaku do Mandalay,gdzie flotylli dawnej cień;
Nasi chorzy tam leżeli,gdyśmy szli na Mandalay !

     Na szlaku do Mandalay latająca ryba mknie,
     A świt wybucha jak burza sponad Chin i niebo tnie !

                                                 (przeł.M.Słomczyński)

-------------------------------------------------------------------------------
I jeszcze oryginał,jakby to kogoś interesowało:


By the old Moulmein Pagoda,lookin' eastward to the sea,
There's a Burma girl a-settin',and I know she thinks o' me;
For the wind is in the palm-trees,and the temple-bells they say:
"Come you back,you British soldier;come you back to Mandalay !"
         Come you back to Mandalay,
         Where the old Flotilla lay:
         Can't you 'ear their paddles chunkin' from Rangoon to Mandalay ?
         On the road to Mandalay,
         Where the flyin'-fishes play,
         An' the dawn comes up like thunder outer China 'crost the Bay !

'Er petticoat was yaller an' 'er little cap was green,
An' 'er name was Supi-yaw-lat -- jes' the same as Theebaw's Queen,
An' I seed her first a-smokin' of a whackin' white cheroot,
An' a-wastin' Christian kisses on an 'eathen idol's foot:
         Bloomin' idol made o'mud --
         Wot they called the Great Gawd Budd --
         Plucky lot she cared for idols when I kissed 'er where she stud !
         On the road to Mandalay . . .

When the mist was on the rice-fields an' the sun was droppin' slow,
She'd git 'er little banjo an' she'd sing "Kulla-lo-lo!"
With 'er arm upon my shoulder an' 'er cheek agin' my cheek
We useter watch the steamers an' the hathis pilin' teak.
         Elephants a-pilin' teak
         In the sludgy,squdgy creek,
         Where the silence 'ung that 'eavy you was 'arf afraid to speak !
         On the road to Mandalay . . .

But that's all shove be'ind me -- long ago an' fur away,
An' there ain't no 'busses runnin' from the Bank to Mandalay;
An' I'm learnin' 'ere in London what the ten-year soldier tells:
"If you've 'eard the East a-callin',you won't never 'eed naught else"
         No! you won't 'eed nothin' else
         But them spicy garlic smells,
         An' the sunshine an' the palm-trees an' the tinkly temple-bells;
         On the road to Mandalay . . .

I am sick o' wastin' leather on these gritty pavin'-stones,
An' the blasted Henglish drizzle wakes the fever in my bones;
Tho' I walks with fifty 'ousemaids outer Chelsea to the Strand,
An' they talks a lot o' lovin',but wot do they understand ?
         Beefy face an' grubby 'and --
         Law! wot do they understand?
         I've a neater,sweeter maiden in a cleaner,greener land !
         On the road to Mandalay . . .

Ship me somewheres east of Suez,where the best is like the worst,
Where there aren't no Ten Commandments an' a man can raise a thirst;
For the temple-bells are callin',an' it's there that I would be --
By the old Moulmein Pagoda,looking lazy at the sea;
         On the road to Mandalay,
         Where the old Flotilla lay,
         With our sick beneath the awnings when we went to Mandalay !
         On the road to Mandalay,
         Where the flyin'-fishes play,
         An' the dawn comes up like thunder outer China 'crost the Bay !